اسلایدر

دروازه را می توان بست ولی دهان مردم را نمی توان بست

سر و گوش آب دادن

*یک بار جستی ای ملخ ، دو بار جستی ای ملخ ، بار سوم چوب است و فلک

کسی که چند بار کار های خطرناک کرده باشد و به تصادف از کیفر نجات یافته باشد و به همین سبب شیرکشده با گستاخی بخواهد باز هم به چنان کارها دست بزند به او گویند : یک بار جستی ای ملخ ، دو بار جستی  ای ملخ ،

بار  سوم چوب است و فلک .

در عهد پادشاهی روزی یک زن به حمام رفت ، اتفاقاً زن رمال ‌باشی پادشاه در حمام بود و آن زن آمد و رختش

را پهلوی رخت او بیرون آورد و وارد حمام شد . زن رمال شاه از حمام بیرون آمد و گفت : " این رخت کیست ؟

" گفتند : " این رخت فلان زن است " . گفت : " بریزید توی آب " رخت آن زن بیچاره را به دستور زن رمال به آب

ریختند . چون آن زن از حمام بیرون آمد و دید دلش سوخت و کینه آن زن را به دل گرفت و هر طور بود به خانه

برگشت . شب شد . شوهرش به خانه آمد زن به او گفت : " از فردا سر کار نرو ! " شوهرش گفت : " چرا ؟ "

گفت : " میگم نرو " گفت : " پس چکار کنم ؟ " زن گفت : " فردا یک کتاب رمالی می ‌گیری و فال ‌بین و رمل

‌تران میشی " . شوهر گفت : " چرا ؟ " گفت : " می خوام شوهرم رمل ‌تران باشه " خب پافشاری زن بود و

دلیل و برهان نمی‌ خواست گفت : " باشه فردا صبح میرم و رمالی بلد میشم " اما کجا به سر کار می ‌رفت ؟

ریشخند زنش می ‌کرد و او هیچ از رمل ‌ترانی نمی ‌دانست و نمی‌ آموخت .

اتفاقاً در آن روز ها یک شب خزانه و اموال شاه را دزدیدند . شاه به رمالش رجوع کرد و گفت : " خب باید رمل

بترانی و بگی که اونا کجا هستند و کی‌ ها هستند ؟ " رمال گفت : " کی‌ ها ؟ " شاه گفت : " آن دزدها " .

هرچه رمل انداخت و به این گوشه و آن گوشه دنیا چیزی دستگیرش نشد ، عاقبت گفت: " قبله عالم به

سلامت باد چیزی به نظرم نمیاد ! " شاه بسیار خلقش تنگ شد . رمال گفت : " سرور من خداوند وجود

شما رو حفظ کنه غمین مباشید ، شما می‌ تونین از رمال ‌های شهر کمک بگیرین" .

شاه همین کار را کرد و رمال‌ های شهر را به حضور پذیرفت ، آن زن هم شوهرش را وادار کرد برود .

شوهر گفت : " ای زن من چیزی بلد نیستم " . گفت : " اینی که بلدی بگو " . شوهر آن زن هم رفت

پیش شاه ، هیچکدام از رمال ‌ها نتوانستند کاری از پیش بردارند . اما چون نوبت شوهر آن زن رسید

گفت : " فدایت شوم چهل روز مهلت میخوام " شاه گفت : " باشد" .

آن مرد به خانه برگشت و گفت : " ای زن تو این خاک را بر سر من کردی در این چهل روزی که مهلت

گرفته ‌ام اگر دزدها را پیدا نکنم مجازات خواهم شد " . زن گفت : " غصه نخور خدا بزرگه " چون که خودش او را وادار کرده بود دلداریش می‌ داد . شوهر به زن گفت : " خب حالا چطور حساب این چهل روز را نگه داریم ؟ " زن گفت : " چهل تا خرما می‌ خریم و در خمبه ‌ای می‌‌ گذاریم ، هر شب یکی از آنها را می‌ خوریم وقتی که نزدیک باشد چهل روز تمام شود برمی‌ داریم و فرار می‌ کنیم " . از قضا دزد ها هم چهل تن بودند . که را بخت و که را اقبال ؟ ... حالا خود مانیم خوبست بخت هم که می ‌آید این‌جوری بیاید .

باری چهل تا دانه خرما خریدند و در یک خمبه گذاردند . شب اول شوهر گفت : " ای زن یکی از خرماها را بردار و بیا که تو این آب را دستم کردی " . از آن طرف دزد ها می ‌توانستند که کار به چه کسی واگذار شده رئیس ‌شان به پشت بام اتاق او آمد و از سوراخ سقف اتاق ناظر کار های او بود و به حرف‌ هاشان گوش می‌ داد . چون زن یکی از خرماها را آورد اتفاقاً از خرمای دیگر بزرگتر بود شوهر به زنش گفت : " زن ! جاش را نگاه دار که یکی از جمله چهل تا آمده ، یکی از گنده‌ هاش هم هست ! " مقصود شوهر خرما بود . اما دل رئیس دزد ها در آن بالا به لرزه افتاد ، گفت : " ای وای بر حال ما چکار کنیم ؟ " آن شب گذشت ، شب دیگر شوهر به خانه آمد ، از آن طرف هم رئیس دزد ها یکی از دزد ها را همراه آورد تا او هم این عجایب را بشنود . زن رمال خرمای دیگری آورد . رمال گفت : " ای زن بدان حالا از جمله چهل تا دوتاش آمده است ! " دزدها مخ ‌شان داغ شد . شب سوم رئیس همه دزد ها را خبر کرد که این منظره را ببیند . سه‌ تای آنها دم سوراخ گوش دادند . توی اتاق رمال به زنش گفت: "بردار و بیا که حالا دیگر خیلی شدند ، یعنی سه تا شدند و ما نزدیک شدیم !! " دزد ها از تعجب دهانشان باز ماند . پس از شور و مشورت از پشت‌ بام پایین آمدند و با احترام وارد اتاق شدند و گفتند : " ای آقا ! خواهش داریم ... " رمال گفت : " چه خبر است ؟ " گفتند : " دست ما به دامن تو ، ای رمال راست می‌گویی ، ما اموال شاه را دزدیده‌ ایم ، بیا همه را به تو تحویل می ‌دهیم ، شتر دیدی ندیدی ، ما را لو نده ، در فلان قبرستان و در فلان سردابه زیرزمین است برو بردار و تحویل شاه بده ، پیش شاه از ما صحبت نکن ، بگو خودت رمل انداختی و پیدا کردی ! " رمال از شادی روی پا بند نبود ، شبانه به نزد شاه رفت و گفت : " شاها اموال را پیدا کردم " شاه هم خوشحال شد و همان شب اموال را از محل مذکور بیرون آوردند و به قصر بردند .

رمال هم شد یکی از نزدیکان و خاصان شاه ، روزی زن رمال تازه شاه به حمام رفت از قضا زن رمال قدیمی هم به حمام آمد تا وارد حمام شد ، آن زن از حمام بیرون آمد و گفت : " این رخت کیست ؟ " گفتند : " از زن رمال قدیمی شاه " گفت : " بریزید در آب " لباس آن زن را در آب ریختند ، زن رمال تازه به خانه آمد و به شوهر گفت : " دیگر برای من بس است ، من به مراد مطلوب خودم رسیدم . فردا دیگر به نزد شاه نرو و دنبال کار قدیمیت برو " شوهر گفت : " زن ! نمی ‌شود " زن گفت : " من راه یادت می‌ دهم فردا صبح وقتی شاه بر تخت نشست و ترا به حضور پذیرفت تو نزد او برو و جیقه او را از سرش بردار و به زمین بزن . او به غلامان خواهد گفت بگیرید این دیوانه را و بیرونش کنید و تو از آنجا راحت خواهی شد " فردای آن روز همین کار را کرد تا جیقه شاه را از سرش برداشت و به زمین زد عقرب سیاهی از توی جیقه درآمد . شاه از دیدن این وضع خیلی شاد شد و رمال ‌باشی را احترام زیادی کرد . رمال شب آمد به خانه و ماجرا را برای زنش گفت . زن گفت : حوله بر خود پیچید و خواست بخوابد تو برو یک پای او را تنگ بگیر و از تخت ‌گاه حمام به پائینش بکش او روی زمین خواهد افتاد و به غلامان خواهد گفت بگیرید این دیوانه را و برانید آن وقت تو راحت می ‌شوی " . رمال ‌باشی هم همین کار را کرد و درست همان موقع که پای شاه را زیر در کشید سقف همان جا فرو ریخت و همه تعجب کردند که چنین پیش‌ بینی کرده بود شاه او را خلعت فراوانی داد ، رمال هر روز از روز پیش به شاه نزدیکتر می‌شد . زن از چاره‌ جویی تنگ آمد . دیگر چیزی نمی ‌گفت چون طالع از پی طالع می ‌آمد اما رمال غصه می ‌خورد که وقتی کار به او رجوع کنند او از عهده ‌اش برنیاید . آخر یک روز شاه او را با عده‌ ای از خاصان به شکار دعوت کرد به شکار رفتند . وقتی آهویی را دنبال می ‌کردند ناگهان ملخی بزرگ بر زین اسب شاه نشست شاه بی‌ آنکه کسی از همراهانش متوجه شوند او را گرفت و مشتش را به هوا برد و گفت : " های کی می ‌تواند بگوید در مشت من چیست ؟ " هیچکس چیزی نگفت به رمال خود گفت : " دوست من ای کسی که خدا ترا برای من فرستاد تا مرا از پیش ‌آمد ها مطلع کنی در دستم چیست ؟ " رمال زرد شد ، سرخ شد کاری از دستش ساخته نبود این ضرب‌المثل را به زبان آورد که یک بار جستی ای ملخ دو بار جستی ای ملخ بار سوم چوب است و فلک ، مقصود رمال حادثه دزد ها و حادثه جیثه و حمام بود که یعنی من از همه آنها جستم حالا چکنم ؟ چوب است و فلک ، شاه ملخ را به هوا پرتاب کرد و گفت : " بارک ‌الله ! مرحبا ! تو رمال درجه یک دنیا هستی! "

برگرفته از  100100.IR