اسلایدر

       فرصت دوباره 

مادر امیرحسین که اهل محل گاه اورا بی بی صدامی کردند،دسته چرخ خیاطی را رهاکرد.سوزن روی نخ های سبزنام حسین که وسط پارچه های سیاه عزاداری دوخته می شد،منتظرماند آرام گفت: امیر،مادر  ! امروزحاجی اومده بود دنبالت.ودرحالیکه نخ رابا د ندانش تکه می کردگفت:سفارش کرد بری هیئت!

امیربی توجه،جلوی آینه ایستاد.دستی به موهای ژل خورده اش کشیدوگفت: کلید موتورم کو؟؟بی بی پارچه راکنارگذاشت و ازجایش بلندشد.کلید را از روی طاقچه برداشت وگفت:لااقل محرّمودست بردار ازکوچه گردی ورفیق بازی!!...دوروز دیگه  عاشوراس!

امیرباعصبانیت گفت:بروبابا برم وردست حاجی که چی؟از اول تاآخرش  باید حمّالی مردموبکنم دیگ ببرم،دیگ بیارم که چی بشه؟ چه خیری به مامیرسه؟ همون حسینی که تو هِی ازش حرف می زنی،همون حاجی که اومده درخونه ،مگه ازشون چه خیری دیدم؟ صورت بی بی از عصبانیت کبود شد،با زبانی خشک شده گفت:خجالت بکش بچه دهنتو آ ب بکش،بعداسم آقا روببر تموم زندگی تواز آ قاست دستش را برقلبش گذاشت تاسوزش اش کمترشود. باته مانده انرژیش آخرین حرفش را زد:بیا..اینم…کلید..آخ…برو..امایادت باشه ..ماهمه  زندگیمونو....از اقاامام ..حسین داریم به زور نفس می کشید.به سختی روی زمین نشست و چشمانش  رابست تا   آ رام شودوانرژی تحلیل رفته رابدست آورد.امیر از راهروطویل گوشه حیاط گذ شت.درآهنی کوچک حیاط خانه را،محکم پشت سرش بست. هرشب سرمیدان جمع می شدند وازدوست دخترهایشان می گفتند یابه گردش داخل شهر می رفتندو به قول خودشان دخترها را تور می کردند.وقتی رسید سرمیدان،اسماعیل وحامدو رسول آ مده بودند.امیر موتورش راپارک کرد وکنارشان نشست. دستانش را روی آتش گرفت تا گرم شود.حرفهای مادرش درگوشش زنگ میزد و ذهنش به شدت مشغول بود.ساکت نشسته بودوبه حرفهای مادرش فکرمی کرد که اسماعیل گفت:چیه داش،تو فکری؟؟رسول گفت:کلک! نکنه دلت جایی گیر کرده؟امیربابی حوصلگی دست اسماعیل را ازروی شانه اش کنارزدوگفت:وِلَم کن حوصله ندارم          ...

بقیه داستان در ادامه مطلب   

پیشانی اش تا بناگوش تیرکشید،بغض گلویش رافشرد،خواست بگوید:این دفه فرق میکنه!! که مردلبخندی تلخ تحویلش داد:حالا…؟!؟؟وصدای بسته شدن درب نفسش را بندآورد.بی اختیار به سمت مسجد رفت!توی چندساعت گذشته که برای پول درخانه ومغازه این وآن رفته بود،چند بار ازجلویش رَد شده بود..ولی جرأت نکرده بود داخل  برود....!حیاط مسجد سیاه پوشیده بود.احمد آقاکنار چارچوب درب ورودی ایستاده بودوبه جوانک بالای نرد بان چیزی می گفت...متوّجه امیرشد اما امیرمیان یاحسین های  آویخته به دیوار غرق شده بود...نگاهش راروی پارچه ها می گرداندوگاه قطره های اشک را ازگوشه چشمش پاک می کرد!صدای احمد آقا ازهمان جاکه ایستاده